O WSPÓLNOCIE CENACOLO



     Historia Wspólnoty bierze swój początek w sercu siostry Elwiry, gdy jako czwarte z siedmioroga dzieci wychodziła z rodzinnego domu na ulice w poszukiwaniu swojego ojca alkoholika, gdy wychodziła na wezwanie sąsiadów, którzy wołali kogoś z rodziny, aby przyprowadzić go do domu. Sama Elwira przyznaje, że wstydziła się swojego ojca i było jej ciężko. Odpowiadając na wezwanie do powołania zakonnego wybaczyła swojemu ojcu. Wybaczenie uleczyło rany jej serca, a tam gdzie było zranienie, wyrosła miłość i troska do ludzi cierpiących. Ta miłość otworzyła jej oczy na młodzież ulicy, która podążała drogą wyniszczenia i zguby. Nie mogła patrzeć spokojnie na bezradnych młodych ludzi, skazanych na śmierć, odrzuconych przez wszystkich.,
SIOSTRA ELVIRA
     Siostra Elwira Petrozzi, która w 1983 roku założyła w Saluzzo we Włoszech pierwszy dom dla Wspólnoty, tłumaczy że "Cenacolo" (z włoskiego "Wieczernik") oznacza bycie z Panem. - Bo to właśnie Bóg układa dla każdego z nas najwspanialszy scenariusz życia - podkreśla. - On najlepiej wie, czego potrzebujemy. On także jest najlepszym psychologiem i najlepszym lekarzem. Ci, którzy są w Cenacolo dwa, trzy lata, zaczynają rozumieć te słowa. Zapytani o program Wspólnoty, z przekonaniem odpowiadają, że każdy z nich zdobywa go na kolanach.

     Bez tradycyjnej terapii, drogich leków, pieniędzy na leczenie setki ludzi wychodzą z narkotyków, alkoholu, hazardu, erotomanii, paraliżującej utraty wiary w sens życia. Na całym świecie powstają domy Wspólnoty Cenacolo. To fenomen, jeśli mówić o skuteczności jej metody - przyznają terapeuci. To jest zaskakujące, że ok. 80% młodzieży, która skorzysta z tego wszystkiego co oferuje, proponuje CENACOLO - wychodzi z czynnego uzależnienia i startuje w normalne, dojrzałe życie już w nowym stylu.
Wspólnota kontynuuje to dzieło miłości i niesie nadzieję młodym, zagubionym ludziom. Wspólnota żyje dzięki Bożej opatrzności, która pociąga ludzkie serca do czynów miłosierdzia.

FRAGMENT DOMU-MATKI
Spotkanie z Bogiem, modlitwa, ewangelizacja, przebaczenie, praca i przyjaźń, dzielenie się, nauka języków obcych, zajęcia sportowe, muzyka, śpiew, taniec, teatr, pantomima, nagrywanie płyt CD i DVD, rekodzieło artystyczne, uprawy przypraw, warzyw, owoców - to terapia, w której wspólnota przywraca młodym ludziom sens istnienia. Życie w CENACOLO jest pełne światła i radości. Wiodący dom Wspólnoty (centrala) znajduje się na wzgórzach Saluzzo w prowincji Cuneo w północnych Włoszech.

     Problem narkomanii ma swoje korzenie w rodzinie. Jeśli młody człowiek się uzależnia, to znaczy, że w rodzinie "coś zgrzyta". Często rodzice zaabsorbowani swoimi sprawami i w pogoni za pieniędzmi zapominają o wychowaniu do miłości, o kształtowaniu właściwej hierarchii wartości. Gdy rodzina dowiaduje się, że dziecko jest uwikłane w narkotyki (a z reguły dowiaduje się jako ostatnia), to często rodzice nie przyjmują tego do wiadomości, tłumacząc i chroniąc dziecko - częstokroć już dorosłego człowieka. Widzą i słyszą o narkomanii na osiedlu, w szkole, na dyskotekach - lecz nie dopuszczają myśli, że ten problem może pojawić się w ich rodzinie. Zachowując tajemnicę przed sąsiadami, krewnymi - uważają, że sami rozwiążą problem, że syn czy córka jest "tylko trochę" uzależniona i upilnują dziecko przed dalszymi praktykami. Lecz niestety, taka postawa i postępowanie nie jest skuteczne! Prowadzi do dalszego rozwoju uzależnienia.

     Rodzice zanim cokolwiek pochopnie zaczną robić w tej sprawie, powinni jak najszybciej zgłosić się po pomoc, by uzyskać przynajmniej minimum informacji - jak postępować z uzależnionym. Warto też zapoznać się z literaturą tematyczną. Dzięki temu unikną oni błędów, a postępując z determinacją i odpowiedzialną miłością - na pewno będą mogli mu skutecznie pomóc. I nie trzeba tutaj wyważać otwartych drzwi, wystarczy posłuchać jak postąpili inni, ci wszyscy rodzice, którzy skutecznie doprowadzili do umieszczenia syna czy córki w jednym z domów CENACOLO. No i oczywiście przyjąć takie zasady postępowania. Po prostu zaufać Wspólnocie.

©  dromax    -   dla rodzin wspólnoty CENACOLO   -  Zielona Góra , styczeń 2007.